smsje

Maildiensten hebben tegenwoordig een geweldige service die je ervan kan behoeden om midden in de nacht zatte mailtjes te versturen die op dat moment een heel goed idee lijken maar de volgende ochtend duidelijk niet.
Voordat je je zorgvuldig getypte mailtje kan versturen moet je eerst enkele lastige wiskundige vraagstukken oplossen, die je niet op kan lossen als je ook niet meer in staat bent rationeel te denken.

Als mijn telefoon dat nou ook eens deed, dan was ik nu gewoon thuis, met J en A, in plaats van bij Frida.
Godverdomme.

vier

Dit weekend zijn Jane en Alex bij me op bezoek. Ze slapen op het gisteren aangeschafte Aerobed. Rianne en ik hebben ze gisteren op het station opgehaald. Het is raar om ineens na zoveel jaar weer met z'n vieren samen te zijn.

Ze waren allemaal erg benieuwd naar Frida. Ik had ze van te voren nog maar niet verteld dat we uit elkaar zijn.

Op dit moment vind ik het fijn dat ze er niet is. Ze zou zich het hele weekend hebben opgedrongen, en ik had haar er liever sowieso al niet bij gewild. Dit is een deel van mijn leven van voor haar, voor al mijn andere vrienden, voor mijn leven nu.

Rianne heeft Frida wel ooit gezien. Fri en ik kwamen haar tegen in het restaurant van het museum. Sommige mensen staan gewoon zo los van elkaar dat ze elkaar nooit, en al helemaal niet in jouw bijzijn, zouden moeten tegenkomen.

Ik ben blij dat ik het nu even fijn kan vinden dat ze bij me weg is.

Vanavond ouderwets zat worden met zijn vieren.
Jane en Rianne hebben mijn badkamer al in beslag genomen voor kleding-kies-sessies en make-up gefrummel. Alex praat tegen me terwijl hij op de bank tv zit te kijken. Hij weet dat ik niet luister, maar daar geeft hij niets om, als hij zijn verhaal maar kan doen.

Ik ga alvast twee biertjes voor ons pakken.
Proost

moeder

Mijn moeder kwam zojuist onverwachts langs.
Ik heb haar zonder goede reden daarvoor enorm afgesnauwd. Zo erg zou niemand ooit zijn moeder mogen afsnauwen, zeker niet als het eigenlijk heel lief is wat ze doet.
Ik had niet eens een kater.

Ik begrijp niet goed waarom ik zo tegen haar doe. Ok. Op dit moment ben ik in het algemeen wat snauweriger, maar ik weet dat ik altijd al wel eens zo tegen haar doe. Het is alsof ik, in mijn omgang met haar, mijn puberteit nooit goed heb afgesloten.

Je hoort het vaker; Mensen raken sneller geïrriteerd (en uiten het ook makkelijker) van hun ouders dan van andere mensen, zelf mensen die ze veel vaker zien. Het is familie je weet dat je het kan maken, dat het je al meteen vergeven is, dat maakt het een goede uitlaatklep.

Maar, ik denk dat het er vooral komt dat je jezelf in je ouders herkent. Je ziet dingen waarvan je weet dat je ook zo bent, of zo zult worden. Dat is soms zo pijnlijk confronterend, dat je er kwaad van wordt

Maar goed.
Ze verdiende het niet.