dag

Ik ben thuisgebleven.

Dat is me gelukt
maar het is het stomste wat ik had kunnen doen.


Had ik mijn telefoon maar uitgezet.

nacht

Ik dacht even dat het vrijdagavond was.
Morgen vrij.
Vannacht koninginnenacht

Ga de deur niet uit, ga alsjeblieft de deur niet uit.
Berg je flessen sterke drank op met een kinderslotdop erop.
Ga niet naar de avondwinkel voor een aanvullend six pack grolsch
en wat je ook doet, alsjeblieft, wat je ook doet,
bel niet Max op wat hij vanavond doet.
Sluit ramen en deuren, zet radio en televisie aan,
nee
kruip om half 9, na het journaal in bed.
Shit. al te laat, het is al 11 uur geweest.

Genoeg aan m'n kop.
Deze week even niet.

blijf thuis,
alsjeblieft.
Blijf. Thuis.

woensdag donderdag vrijdag zaterdag maandag

Herinner me die dag niet meer. Sorry.

Notitieboek

Afgelopen woensdag is Martin (Bril) overleden. Godverdomme genoeg aan de kanker waar hij een jaar geleden naar 8 jaar van hersteld was.
Op de site van zijn condoleanceregister zit-ie met een peuk en een bakkie leut. En zijn al veel te veel woorden gevallen over zijn dood, en bijna geen daarvan zijn ook maar half zo goed als zijn eigen woorden, dus zal ik niet te veel proberen.

Sommige mensen mogen gewoon niet dood.

Ik denk aan Joris. Twee jaar en een beetje geleden. Kanker ook.
En zeker ook een van die mensen die gewoon niet dood mogen. Ik heb nu al twee jaar zijn in zwart leer gebonden notitieboek in mijn boekenkast liggen. Zijn moeder wou graag dat ik die zou hebben.
Toen hij leefde was ik altijd benieuwd wat hij er allemaal inschreef. Soms deelde hij me er wat uit mee.

Ik weet nog dat we ooit op een jonge lente dag op een terras zaten, hij opende zijn boek en droeg voor;

“Kun jij daar ook zo van genieten? Dekseltjes en dopjes die even uit een onvoorzichtige hand geglipt zijn, op de keukengrond stuiteren en springen en heel even in de gelukzalige veronderstelling zijn dat ze nooit meer terug op hun potje of tube hoeven.”

Zojuist, snel bladerend tot ik de juiste zin gevonden had – ik kon het niet over mijn hart verkrijgen om de woorden naar mijn eigen herinnering te noteren – was de eerste keer ooit dat ik -iemand- het boek opende, sinds zijn dood.
Ik kon het niet, het was te privé. Het was van hem.
Misschien moest ik het toch maar eens lezen allemaal. (gedoseerd)
Volgens mij is alles wat er in staat te mooi om niet te lezen.

zestien

Van mijn elfde tot mijn zestiende woonde ik met mijn ouders in België.
Omdat ik met mijn gebrekkige Frans niet goed in de smaak viel bij de Walen, werd ik op een soort intrnationale school gezet. Van alle meisjes van alle nationaliteiten werd ik verliefd op de enige Hollandse. Peper-en-Zout blond, geel-groenige ogen, kleine borsten en droge humor. Ik raakte goed bevriend met haar. We trokken op met een jongen en een meisje uit onze klas en verder kon de hele wereld ons gestolen worden. Op mijn 16e verjaardag vroeg ze me verkering. Mijn eerste verkering.

Een half jaar later verhuisde ik terug naar Nederland. Toen ik 16 was, was België wat mij betreft nog verder dan Thailand.

Drie jaar later verhuisde zij ook naar Nederland. Ze ging aanvankelijk in een klein dorpje in gelderland wonen. Hemelsbreed was het ongeveer net zo ver als België, maar het voelde zo veel dichterbij.

Maar toen was Frida er al.

Pas nu Alex hier is komen wonen zie ik haar weer geregeld (ze is 2 jaar geleden hier in de buurt komen wonen) Alles voelt nog zo als vroeger, maar ik denk dat de verliefdheid van een 15, 16 jarige gewoon niets voorsteld want ik voel er niets meer bij. Rianne.

Stom genoeg hoop ik juist steeds vaker dat ook Jane weer eens een weekendje hierheen komt.

armen.

Mijn rechtarm is korter dan mijn linkerarm.
Niet veel, weinig genoeg dat het me nog nooit eerder was opgevallen, maar groot genoeg dat ik denk dat ik het vanaf nu nooit meer zal vergeten.

Ik ben rechtshandig, maar zodra ik iets uit hoge kastjes probeer te pakken doe ik dit standaard met links.
Ik moest net op de keukenkast voelen of ik daar misschien de reservesleutel had neergelegd, en ondanks dat ik mijn tas vast had in mijn linkerhand, pakte ik deze ovr in de rechter voordat ik met de linker dus naar boven graaide op zoek naar de sleutel.

Daarna ben ik voor de spiegel gaan staan, en verrek, die linker hing zeker een stuk lager dan de rechter.

Ik vraag me nu af welke de afwijking heeft.
Is de rechter te kort, of de linker te lang?

To-do List

1. Mijn ouders bellen (al weken op nummer 1)
2. Stoppen met houden van Fri (een hele goede tweede)
3. Alex helpen met zijn nieuwe appartement inrichten.
4. Belasting aangifte doen (al te laat)
5. Weer cello gaan spelen.
6. Weer gaan sporten.
7. Gemorst bier, melk en wat al niet meer onder de koelkast schoonmaken.
8. Sokken kopen (en ophouden met het stelen van de sokken van huisgenoten)
9. Bier drinken.
10. Planten water geven.

Date

Ik heb vanavond een date. Ik ontmoette haar vorige week toen ik met Jane, Alex en Rianne uit was. Met "ontmoette" bedoel ik niet veel meer dan dat ik enige tijd bewonderend haar kant op heb staan kijken, een dronken flirt heb geprobeerd en haar dapper en zat mee uit durfde te vragen. Door mijn overvolle blaas was er niet meer conversatie dan "ok" en het rituele uitwisselen van de nummers, dus kan ik de date vanavond haast een blind date noemen.
Door mijn ongelofelijk stomme nachtelijke escapade die avond was ik niet eens degene die de dag erna het initiatief nam om daadwerkelijk te bellen om een afspraak te maken, maar zij.
(gelukkig kan ik dat ook weer opvatten als een compliment, en had ze niet gewoon uit beleefdheid 'ok' gezegt en nummers uitgewisseld)

Na drie jaar lang op de bank te hebben gehangen met hetzelfde meisje, ben ik nerveuzer dan ooit tevoren.
Ik begin zelfs te twijfelen over wat ik aan moet doen, waar we naar toe moeten gaan, of ze verwacht dat ik alles betaal of dat juist een beetje vervelend vind, en vooral; waar we in vredesnaam over moeten praten.

Haar naam is Hannah, wat ik een afschuwelijk lelijke naam vind. Een oom van mij had een hond die Hannah heette, als kind was ik doodsbang en allergisch voor dat beest (en dit is waarschijlijk geen goed onderwerp om vanavond mee te beginnen)

Back in the Game.

Alex blijft

Alex zat er al tijden aan te denken om naar Nederland te verhuizen. Nu heeft-ie een mogelijkheid met zijn werk om dit daadwerkelijk te doen.
Hij blijft.