Terug.

Vorige week dinsdag, jezus, alweer ruim een hele week geleden dus, kreeg ik een smsje van Jane. Of ik haar wou bellen.
het was ergens in de ochtend, ik was bij Valerie, en heb dus pas 's middags teruggebeld.

Met valerie had ik afgesproken om eens net te doen of we een avond samen hadden. We hebben normaal gesproken alleen wat uurtjes tussen de middag. Nadat manlief en de kinderen het huis uit waren, stond ik op de stoep met champagne, wijn, stokbrood en franse kaasjes. Zij had - om de buren niet al te erg te laten vermoeden dat ze een affaire heeft - 's ochtends expres de gordijnen en de luiken dichtgelaten aan de voorzijde van het huis, met als excuus tegen dr gezin dat ze hoofdpijn had.
Samen sloten we alle overige ramen en dergelijke dingen die sporen van zonlicht doorlieten.
We hebben ons drie uur lang heerlijk bezat, volgepropt en daarbij voortreffelijk geneukt.
Goed, terwijl ik een voortreffelijk ervaren pijpbeurt ontving liet mijn telefoon mij weten dat jane me smste.
Ik keek vluchtig, of ik d'r snel even kon bellen dus, en dat ik niets tegen Alex mocht zeggen.
Val stopte even, om te kijken wie of wat er was, ik gooide mijn telefoon aan de kant, gebaarde dat het niets was en duwde haar hoofd weer terug tussen mijn benen.

Om 2 uur smiddags stond ik buiten, dan had Val nog zeker een uur om het huis te fatsoeneren en enigszins te ontnuchteren (door d'r hoofdpijn excuus van de ochtend bleef het ontnuchteren vooral beperkt tot -niet-te-erg-naar-alcohol-ruiken) voordat de kinderen thuiskwamen van hun school.

Ik belde Jane.
Ze klonk door de war. Bijna verbaasd om wie er belde.
Ze vroeg of ik naar haar toe kon komen.
Nu.
- Naar Glasgow?
- Ja.
- Ok. Ik kom er aan.
Ik had het al gezegd voordat ik me pas echt realiseerde dat ik een tripje Glasgow niet kon vergelijken met iemand spontaan in Den Bosch opzoeken.
Voordat ik het wist zat ik met 1 set schone kleding (die nam ik meestal mee naar Valerie, mocht ik vlak erna ineens een belangrijke afspraak hebben) in de auto onderweg naar Calais.
Ik wou altijd al eens met de boot naar engeland (tot nu toe altijd gevlogen)
Maar eenmaal in Calais blijkt het toch makkelijker en goedkoper als ik met de tunnel ga.
prima. dan ben ik ook eerder daar.
Tot Calais was al zeker 2 en half uur, en na de tunnel moet ik alsnog zo'n 500 kilometer, nachtje London dus.
De tunnel was een hel; met je auto fileparkeren in een trein, en vervolgens daar een half uur staan zonder enig vermaak.
Rond half 9 's avonds kwam ik aan in Londen.
Ik boekte een kamer in het Park international Hotel en bel Jane dat ik er de volgende dag in de middag hoop te zijn.

Die avond was ik van plan om de stad in te gaan
'nu-ik-er-toch-ben'
maar ik begon en eindigde in de bar van het hotel.
eigenlijk wel lekker.

Een verdomd fijne nacht later ben ik verder gereden.

Shit, 10 uur nu alweer.
Ik schrijf morgen verder; Ga nu weer naar Val.
Sinds vorige week niet meer gezien dus.