We worden er niet jonger op

Alweer een jaar ouder.
(Een jaar dichter bij haar. In ieder geval voor een paar maanden.)

Weer een jaar gehad waar bijna niets uit voortgekomen is.

Ik ben benieuwd wie mij allemaal feliciteren vandaag. Ik ben niet zo iemand die het aan iedereen moet vertellen.
Spijtig genoeg ben ik niet eens zo iemand die het in ieder geval viert.
Eigenlijk zou ik dat wel willen zijn.

Frida zou het wel weten, maar als die al iets van zich laat weten is het niet meer dan een ongemakkelijk smsje.
Ik vertrouw er op dat mijn ouders het weten, maar ik kan me daarin melancholisch vergissen.
Joris wist het altijd. Ik kende hem ook al voor eeuwig.

Vanavond koop ik biefstuk, taart en rode wijn.
En vier ik het met iedereen die op komt dagen zonder uitnodiging.
1 stuk van elk en 1 fles moet voldoende zijn dus.

Gefeliciteerd L.

coo coo cuchoo..

Ik zou er met al mijn kracht en rede ontzettend hard vandoor moeten rennen, maar ik ben bang dat ik er al weer eens tot over mijn oren diep in verzonken ben. Wat een vrouw.


And here's to you.. Mrs, V

wat nou, crisis!

Moest-even-bij-de-baas-komen vandaag. Dat kon niet veel goeds betekenen, en na de verhalen van die vrienden die al een crisistijd-ontslag hadden ontvangen zag ik de bui al hangen. Op de weg naar mijn baas zijn kantoor kwamen de mooiste office-space scenario's in mijn hoofd, maar ik heb me (waarschijnlijk grotendeels uit lafheid) weten te beheersen.

En dank God daarvoor.

De bijl van de beul was blijbaar niet gericht op mijn nek, maar op die van mijn directe baas. Zijn salaris was altijd al hoog, zijn verdiensten matig en volgens zijn baas (bij wie ik in het kantoor zat) was de kwaliteit die er wel was volledig aan mij te danken, dus was het meer dan logisch om de dure eruit te gooien en -verdomd- mij promotie te geven!

Na mijn studie had ik er niet op gehoopt dat ik op een reclamebureau zou gaan werken, alleen had ik op dat moment niet veel meer tot mijn beschikking. Tot op nu was ik eigenlijk gewoon een assistent van een 'echte' ontwerper, die kleine foutjes mocht weghalen, ja, zelfs koffie mocht halen en de printer mocht bedienen. Maar vanaf vandaag mag ik dus zelf mijn plannen trekken, ontwerpen maken en uitvoeren. En donder nog aan toe; ik krijg nu mijn eigen assistent!

Mijn salaris zal bijna verdubbelen, en al is dat alsnog veel minder dan wat mijn baas verdiende, dat betekent voor mij dat ik aan een hypotheek en dus een eigen appartement kan gaan denken.
Wellicht is een baan op een reclamebureau toch niet zo erg.

(dus! vanavond de stad in met Alex en Rianne!)

katerjas

Twee uur geleden met een kater wakker geworden.
Met Max en Reinier de stad in gegaan. Uiteindelijk om 6 uur in mijn eentje uit de laatste kroeg vertrokken. Reinier was zoals altijd al rond 1 uur naar huis met een of ander blond meisje dat niet zou misstaan op een pin-up kalender. Max had rond een uur of 4, misschien 5 een wat hopelozer vooruit-dan-maar meisje te pakken.
Waarom ik die anderhalf uur nog gebleven ben zou ik ook niet weten.

Zonder eten in huis moest ik er daarnet maar aan geloven en naar de snackbar voor een frietje. (een grote met heel wat snacks, zodat ik er niet nogmaals uit moest voor avondeten)

Na even moedeloos door mijn kamer gestrompeld te hebben kwam ik er achter dat ik niet alleen gisternacht mijn jas in de laatste kroeg (of misschien in de eerste) had laten liggen, maar ook uiteindelijk de jas van iemand anders maar als alternatief meegenomen had.
Zwart, mijn maat, oud en afgetrapt, dus op nostalgische waarde na kan het niet zo zijn dat iemand er erg van ontroerd is dat de jas weg is.

Enfin.
Nieuwe jas!

Frida

Op 5 November 2005 had ik een afspraakje met het mooiste meisje van de hele wereld.

Ze droeg haar blonde haren los, een beetje krul. De rode sjaal die ik later nog zo goed heb leren kennen zachtjes om haar nek, expres losje, zo stond ze toe dat ik haar nek stiekem zag.
Ik was verliefd, zij werd verliefd. Alles was leuk en mooi en goed.
Ik tekende haar gezicht op een servetje en zei dat ik nooit een foto wou. Ze heeft me er nooit een gegeven.

Ik vroeg je of je een ander had.
Jij zweeg.
Ruzie, geschreeuw en goedmaken, je huilde en ik troostte je in mijn armen.
Toch was het afgelopen daarna.

Ik sprak Max net, naar aanleiding van maandag;
Hij wist niet of je nu iemand had.
Maar
Je had toen geen ander.
Althans, niet toen ik het je vroeg.
Omdat de jongen die jij al zo’n acht maanden achter mijn rug om zag, een week voordat ik het vroeg, jou verlaten had.

Ik wil het uit jouw mond horen.
Hoe hij tussen ons in kon komen, hoe ik jou weg had laten glippen, waarom je dan toch ook bij mij bleef.
Maar ik wil je niet zien.
Ik wil kwaad op je zijn, op je kunnen blijven,

Als ik je zou zien, zouden je blonde lokken, je verstopte nek en je geur me meteen weer verleiden.
Jij zou me vertellen dat het niets was, dat hij jou niet verlaten heeft maar jij hem, dat je ineens besefte waar je mee bezig was en dat je mij niet kwijt wou.
Je zou liegen dat je van me houdt en ik zou het geloven, omdat ik het zo graag wil geloven.

Huilde jij om mij of om hem?

Lijn 7

Vanochtend stond ik onderweg naar mijn werk met een lekke band. Het verpeste al meteen mijn dag.
Ik had net een week eerder besloten om hem eens goed te laten nakijken/repareren bij de fietsenmaker. De fiets heeft me 4 euro, 20 cent en een half biertje gekost. Op het station. Dat soort fietsen zijn meestal het repareren niet waard, maar deze was in uitzonderlijk goede staat, vooral een sterk frame en wat betreft de mechanische onderdelen prima in orde.

Daarnaast kunnen we het goed met elkaar vinden, mijn fiets en ik.

Behalve vandaag dan dus.
Als je in totaal 43 euro betaald aan je fietsenmaker terwijl er eigenlijk niets echt mis is in de eerste plaats, verwacht je daarna minstens een half jaar schadevrij en probleemloos rond te kunnen rijden. Maar nee dus, binnen een week al een lekke band. En niet lek op de manier dat je hem nog enkele dagen steeds opnieuw kan oppompen en er dan op zijn minst mee heen en weer kan komen, maar echt lek.

In andere woorden, ik ben naar de dichtstbijzijnde bushalte gelopen en heb daar 13 minuten met een oud echtpaar en een middelbare scholier naar het kruispunt staan staren of de bus al om de hoek heen zou komen.

De bus kwam, stopte netjes met de deur voor mijn neus en om niet al te onbeleefd te zijn door als eerste naar binnen te gaan, liet ik netjes alle lege plaatsen voorin de bus vrij voor het oudere echtpaar, en liep ik voor de scholier uit naar de achterste helft van de bus.

Pas toen ik op het station op stond om mijn aansluitende bus te gaan zoeken, viel me op wie er de hele busreis al schuin achter me had gezeten. Frida. Of all people.
Bij het instappen ben ik zeker even met mijn ogen langs d'r gegleden, zij moet me op z'n minst voor haar hebben zien zitten. Maar ze heeft niets gezegd.
Shit.

En nu. Het kon zijn dat ze niets gezegd had omdat ze dacht dat ik haar gezien had en zelf niets zei. Maar voor hetzelfde geld, wou ze me gewoon niet spreken.
Nu kon ze zeker weten dat ik haar zag - en zij mij - we keken elkaar recht aan.
Als ik nu niets zou zeggen...

Ik glimlachte. "Ik moet mn volgende bus halen...''
en ging.

Toen ik in bus nummer twee instapte en plaatsnam op dezelfde stoel als in de vorige bus, besefte ik het me ineens pas.
Ze had de hand vast gehad van de jongen naast haar.