Lijn 7

Vanochtend stond ik onderweg naar mijn werk met een lekke band. Het verpeste al meteen mijn dag.
Ik had net een week eerder besloten om hem eens goed te laten nakijken/repareren bij de fietsenmaker. De fiets heeft me 4 euro, 20 cent en een half biertje gekost. Op het station. Dat soort fietsen zijn meestal het repareren niet waard, maar deze was in uitzonderlijk goede staat, vooral een sterk frame en wat betreft de mechanische onderdelen prima in orde.

Daarnaast kunnen we het goed met elkaar vinden, mijn fiets en ik.

Behalve vandaag dan dus.
Als je in totaal 43 euro betaald aan je fietsenmaker terwijl er eigenlijk niets echt mis is in de eerste plaats, verwacht je daarna minstens een half jaar schadevrij en probleemloos rond te kunnen rijden. Maar nee dus, binnen een week al een lekke band. En niet lek op de manier dat je hem nog enkele dagen steeds opnieuw kan oppompen en er dan op zijn minst mee heen en weer kan komen, maar echt lek.

In andere woorden, ik ben naar de dichtstbijzijnde bushalte gelopen en heb daar 13 minuten met een oud echtpaar en een middelbare scholier naar het kruispunt staan staren of de bus al om de hoek heen zou komen.

De bus kwam, stopte netjes met de deur voor mijn neus en om niet al te onbeleefd te zijn door als eerste naar binnen te gaan, liet ik netjes alle lege plaatsen voorin de bus vrij voor het oudere echtpaar, en liep ik voor de scholier uit naar de achterste helft van de bus.

Pas toen ik op het station op stond om mijn aansluitende bus te gaan zoeken, viel me op wie er de hele busreis al schuin achter me had gezeten. Frida. Of all people.
Bij het instappen ben ik zeker even met mijn ogen langs d'r gegleden, zij moet me op z'n minst voor haar hebben zien zitten. Maar ze heeft niets gezegd.
Shit.

En nu. Het kon zijn dat ze niets gezegd had omdat ze dacht dat ik haar gezien had en zelf niets zei. Maar voor hetzelfde geld, wou ze me gewoon niet spreken.
Nu kon ze zeker weten dat ik haar zag - en zij mij - we keken elkaar recht aan.
Als ik nu niets zou zeggen...

Ik glimlachte. "Ik moet mn volgende bus halen...''
en ging.

Toen ik in bus nummer twee instapte en plaatsnam op dezelfde stoel als in de vorige bus, besefte ik het me ineens pas.
Ze had de hand vast gehad van de jongen naast haar.