Ik weet, deze strijd zal ik niet winnen.
Dus ik grijp naar de fles
en vererger mijn toestand.
Jullie zullen mij krijgen,
en als dat gebeurt,
houd ik slechts 1 ding geheim.
Voor mijzelf
- de rest mogen jullie slopen -
Ik geef me er aan over,
Maar toch strijdend ten onder,
Naar een graf van zelfmedelijden, bloed en kots.
woensdag 5 augustus 2009
maandag 6 juli 2009
Rien ne va plus
ja, ik besef me dat ik mijn vorige verhaal nooit heb afgemaakt.
Dat komt -vast- ooit nog wel eens.
Alles is weer anders.
beter, slechter, ik weet het niet.
Niets kan niet meer.
Dat komt -vast- ooit nog wel eens.
Alles is weer anders.
beter, slechter, ik weet het niet.
Niets kan niet meer.
dinsdag 16 juni 2009
Terug.
Vorige week dinsdag, jezus, alweer ruim een hele week geleden dus, kreeg ik een smsje van Jane. Of ik haar wou bellen.
het was ergens in de ochtend, ik was bij Valerie, en heb dus pas 's middags teruggebeld.
Met valerie had ik afgesproken om eens net te doen of we een avond samen hadden. We hebben normaal gesproken alleen wat uurtjes tussen de middag. Nadat manlief en de kinderen het huis uit waren, stond ik op de stoep met champagne, wijn, stokbrood en franse kaasjes. Zij had - om de buren niet al te erg te laten vermoeden dat ze een affaire heeft - 's ochtends expres de gordijnen en de luiken dichtgelaten aan de voorzijde van het huis, met als excuus tegen dr gezin dat ze hoofdpijn had.
Samen sloten we alle overige ramen en dergelijke dingen die sporen van zonlicht doorlieten.
We hebben ons drie uur lang heerlijk bezat, volgepropt en daarbij voortreffelijk geneukt.
Goed, terwijl ik een voortreffelijk ervaren pijpbeurt ontving liet mijn telefoon mij weten dat jane me smste.
Ik keek vluchtig, of ik d'r snel even kon bellen dus, en dat ik niets tegen Alex mocht zeggen.
Val stopte even, om te kijken wie of wat er was, ik gooide mijn telefoon aan de kant, gebaarde dat het niets was en duwde haar hoofd weer terug tussen mijn benen.
Om 2 uur smiddags stond ik buiten, dan had Val nog zeker een uur om het huis te fatsoeneren en enigszins te ontnuchteren (door d'r hoofdpijn excuus van de ochtend bleef het ontnuchteren vooral beperkt tot -niet-te-erg-naar-alcohol-ruiken) voordat de kinderen thuiskwamen van hun school.
Ik belde Jane.
Ze klonk door de war. Bijna verbaasd om wie er belde.
Ze vroeg of ik naar haar toe kon komen.
Nu.
- Naar Glasgow?
- Ja.
- Ok. Ik kom er aan.
Ik had het al gezegd voordat ik me pas echt realiseerde dat ik een tripje Glasgow niet kon vergelijken met iemand spontaan in Den Bosch opzoeken.
Voordat ik het wist zat ik met 1 set schone kleding (die nam ik meestal mee naar Valerie, mocht ik vlak erna ineens een belangrijke afspraak hebben) in de auto onderweg naar Calais.
Ik wou altijd al eens met de boot naar engeland (tot nu toe altijd gevlogen)
Maar eenmaal in Calais blijkt het toch makkelijker en goedkoper als ik met de tunnel ga.
prima. dan ben ik ook eerder daar.
Tot Calais was al zeker 2 en half uur, en na de tunnel moet ik alsnog zo'n 500 kilometer, nachtje London dus.
De tunnel was een hel; met je auto fileparkeren in een trein, en vervolgens daar een half uur staan zonder enig vermaak.
Rond half 9 's avonds kwam ik aan in Londen.
Ik boekte een kamer in het Park international Hotel en bel Jane dat ik er de volgende dag in de middag hoop te zijn.
Die avond was ik van plan om de stad in te gaan
'nu-ik-er-toch-ben'
maar ik begon en eindigde in de bar van het hotel.
eigenlijk wel lekker.
Een verdomd fijne nacht later ben ik verder gereden.
Shit, 10 uur nu alweer.
Ik schrijf morgen verder; Ga nu weer naar Val.
Sinds vorige week niet meer gezien dus.
het was ergens in de ochtend, ik was bij Valerie, en heb dus pas 's middags teruggebeld.
Met valerie had ik afgesproken om eens net te doen of we een avond samen hadden. We hebben normaal gesproken alleen wat uurtjes tussen de middag. Nadat manlief en de kinderen het huis uit waren, stond ik op de stoep met champagne, wijn, stokbrood en franse kaasjes. Zij had - om de buren niet al te erg te laten vermoeden dat ze een affaire heeft - 's ochtends expres de gordijnen en de luiken dichtgelaten aan de voorzijde van het huis, met als excuus tegen dr gezin dat ze hoofdpijn had.
Samen sloten we alle overige ramen en dergelijke dingen die sporen van zonlicht doorlieten.
We hebben ons drie uur lang heerlijk bezat, volgepropt en daarbij voortreffelijk geneukt.
Goed, terwijl ik een voortreffelijk ervaren pijpbeurt ontving liet mijn telefoon mij weten dat jane me smste.
Ik keek vluchtig, of ik d'r snel even kon bellen dus, en dat ik niets tegen Alex mocht zeggen.
Val stopte even, om te kijken wie of wat er was, ik gooide mijn telefoon aan de kant, gebaarde dat het niets was en duwde haar hoofd weer terug tussen mijn benen.
Om 2 uur smiddags stond ik buiten, dan had Val nog zeker een uur om het huis te fatsoeneren en enigszins te ontnuchteren (door d'r hoofdpijn excuus van de ochtend bleef het ontnuchteren vooral beperkt tot -niet-te-erg-naar-alcohol-ruiken) voordat de kinderen thuiskwamen van hun school.
Ik belde Jane.
Ze klonk door de war. Bijna verbaasd om wie er belde.
Ze vroeg of ik naar haar toe kon komen.
Nu.
- Naar Glasgow?
- Ja.
- Ok. Ik kom er aan.
Ik had het al gezegd voordat ik me pas echt realiseerde dat ik een tripje Glasgow niet kon vergelijken met iemand spontaan in Den Bosch opzoeken.
Voordat ik het wist zat ik met 1 set schone kleding (die nam ik meestal mee naar Valerie, mocht ik vlak erna ineens een belangrijke afspraak hebben) in de auto onderweg naar Calais.
Ik wou altijd al eens met de boot naar engeland (tot nu toe altijd gevlogen)
Maar eenmaal in Calais blijkt het toch makkelijker en goedkoper als ik met de tunnel ga.
prima. dan ben ik ook eerder daar.
Tot Calais was al zeker 2 en half uur, en na de tunnel moet ik alsnog zo'n 500 kilometer, nachtje London dus.
De tunnel was een hel; met je auto fileparkeren in een trein, en vervolgens daar een half uur staan zonder enig vermaak.
Rond half 9 's avonds kwam ik aan in Londen.
Ik boekte een kamer in het Park international Hotel en bel Jane dat ik er de volgende dag in de middag hoop te zijn.
Die avond was ik van plan om de stad in te gaan
'nu-ik-er-toch-ben'
maar ik begon en eindigde in de bar van het hotel.
eigenlijk wel lekker.
Een verdomd fijne nacht later ben ik verder gereden.
Shit, 10 uur nu alweer.
Ik schrijf morgen verder; Ga nu weer naar Val.
Sinds vorige week niet meer gezien dus.
zaterdag 6 juni 2009
Na het donker
Max gaf een feestje.
Gelukkig alleen voor 'de jongens', dus geen Frida.
Ik had op het station afgesproken met Denis en Willem, en bedacht me toen hoe lang het al wel niet geleden was dat ik hun gezien had en dat dat grotendeels kwam doordat het nu uit is met Fri. Ik ontwijk dat hele wereldje, behalve Max, de laatste tijd een beetje.
Het was hun ook niet onopgemerkt gebleven, dus onderweg werd me de oren van het hoofd gevraagd.
Vooral over vrouwen.
Vrouwen, tieten, neuken, kutjes.
Ik gaf ze korte antwoorden, maar met voldoende nietszeggende vunzige details dat ze er genoegen mee namen. Valerie noemde ik niet. Hannah wel. Ik gaf ze nog 3 namen, of indien ik de echte naam niet meer wist: bijnamen, van one-night-stands van na Frida.
Volgens Willem zou ik me deze avond goed op mijn plek gaan voelen; Max zijn keuze voor een boys-night-out was de After Dark; 'Eindhovens enigste stripclub'.
Ik was nog nooit in een stripclub geweest, dus mijn interesse was zeker gewekt, maar ik was duidelijk nog erg lang te nuchter om van dit Brabantse aan sfeer ontbrekende hellehol iets met stijl te kunnen maken.
Zolang je nooit in een stripclub geweest bent, is het beeld wat je er van hebt volledig gevormd door de beelden uit Amerikaanse films. En verdomme, daar casten ze toch een heel stuk beter dan in een echte stripclub.
Van de meeste stripsters droop de peroxide af, aan de andere kon je te goed zien dat ze thuis minstens twee kinderen en geen man had zitten.
Het enige dat enigszins klopte van het beeld wat ik had, waren de zielige 'vieze mannetjes' die met hun alcohol en zonder hun waardigheid naar de aan een paal draaiende meisjes zaten te loeren.
Tot slot van rekening moest je, aangezien het kleinste eurobiljet die van 5 is, de strippers tippen met 'tipbiljetjes', want duidelijk niet dezelfde charme had als het Amerikaans groen.
Ik ben aan de bar gaan zitten -op een afstand is alles beter- en heb mezelf bezat.
Gelukkig alleen voor 'de jongens', dus geen Frida.
Ik had op het station afgesproken met Denis en Willem, en bedacht me toen hoe lang het al wel niet geleden was dat ik hun gezien had en dat dat grotendeels kwam doordat het nu uit is met Fri. Ik ontwijk dat hele wereldje, behalve Max, de laatste tijd een beetje.
Het was hun ook niet onopgemerkt gebleven, dus onderweg werd me de oren van het hoofd gevraagd.
Vooral over vrouwen.
Vrouwen, tieten, neuken, kutjes.
Ik gaf ze korte antwoorden, maar met voldoende nietszeggende vunzige details dat ze er genoegen mee namen. Valerie noemde ik niet. Hannah wel. Ik gaf ze nog 3 namen, of indien ik de echte naam niet meer wist: bijnamen, van one-night-stands van na Frida.
Volgens Willem zou ik me deze avond goed op mijn plek gaan voelen; Max zijn keuze voor een boys-night-out was de After Dark; 'Eindhovens enigste stripclub'.
Ik was nog nooit in een stripclub geweest, dus mijn interesse was zeker gewekt, maar ik was duidelijk nog erg lang te nuchter om van dit Brabantse aan sfeer ontbrekende hellehol iets met stijl te kunnen maken.
Zolang je nooit in een stripclub geweest bent, is het beeld wat je er van hebt volledig gevormd door de beelden uit Amerikaanse films. En verdomme, daar casten ze toch een heel stuk beter dan in een echte stripclub.
Van de meeste stripsters droop de peroxide af, aan de andere kon je te goed zien dat ze thuis minstens twee kinderen en geen man had zitten.
Het enige dat enigszins klopte van het beeld wat ik had, waren de zielige 'vieze mannetjes' die met hun alcohol en zonder hun waardigheid naar de aan een paal draaiende meisjes zaten te loeren.
Tot slot van rekening moest je, aangezien het kleinste eurobiljet die van 5 is, de strippers tippen met 'tipbiljetjes', want duidelijk niet dezelfde charme had als het Amerikaans groen.
Ik ben aan de bar gaan zitten -op een afstand is alles beter- en heb mezelf bezat.
dinsdag 2 juni 2009
Juf Valerie
Iedere man die ooit een jong jongetje geweest is heeft op z'n minst ooit een keer een verliefdheid gehad voor een van de drie volgenden; Z'n moeder, z'n oppas of z'n kleuterjuf.
Je kan er donder op zeggen dat die eerste verliefdheid tekenend is voor je smaak in vrouwen in de rest van je leven. De verzorgende, de speelse of de dominante... Het zorgt voor een patroon.
Volgens mij zul je pas fatsoenlijk met een vrouw kunnen settelen als je het patroon doorbreekt.
Mijn eerste verliefdheid was op mijn kleuterjuf.
Juf Moniek.
Rianne en Frida zijn tot nu toe de enige echte vriendinnetjes die ik gehad heb. Beide vrouwen die mij volledig onder de duim hadden. Alle andere vrouwen waren one night stands of korte flirts, te korte relaties om er uberhaupt achter te komen welk type vrouw ze waren.
Waar Rianne en Frida al dominant waren, is het me nu gelukt om het stereotype dominante vrouw aan de haak de slaan.
Mrs V, zoals ik haar in mijn vorige post noemde, Valerie, is 16 jaar ouder dan mijzelf.
39 jaar dus, getrouwd, een zoon die twee jaar jonger is dan ikzelf en een dochter van 12.
Ik ben haar afleiding, haar speeltje.
Zij is geweldig, op een manier hoe alleen oudere vrouwen dat kunnen zijn.
Ik heb haar leren kennen als de vrouw van een klant. Door mijn nieuwe, flexibele werktijden kan ik in de ochtend -als d'r man op 'de zaak' en d'r dochter naar school is- bij haar thuis langs. Dan hebben we enkele uren voor elkaar en ga ik weer.
We praten niet over haar gezin, we praten niet over mijn leven.
We praten over vulgaire seks en we drinken haar man's dure cognac die hij toch in kratten in de kelder heeft staan.
Het is alles wat een sleazy affaire zou moeten zijn en ik vind het heerlijk geil.
En aangezien het toch maar om ordinaire lustbevrediging gaat, maakt het ook niet uit dat ik hiermee mijn patroon nog even niet doorbreek.
Je kan er donder op zeggen dat die eerste verliefdheid tekenend is voor je smaak in vrouwen in de rest van je leven. De verzorgende, de speelse of de dominante... Het zorgt voor een patroon.
Volgens mij zul je pas fatsoenlijk met een vrouw kunnen settelen als je het patroon doorbreekt.
Mijn eerste verliefdheid was op mijn kleuterjuf.
Juf Moniek.
Rianne en Frida zijn tot nu toe de enige echte vriendinnetjes die ik gehad heb. Beide vrouwen die mij volledig onder de duim hadden. Alle andere vrouwen waren one night stands of korte flirts, te korte relaties om er uberhaupt achter te komen welk type vrouw ze waren.
Waar Rianne en Frida al dominant waren, is het me nu gelukt om het stereotype dominante vrouw aan de haak de slaan.
Mrs V, zoals ik haar in mijn vorige post noemde, Valerie, is 16 jaar ouder dan mijzelf.
39 jaar dus, getrouwd, een zoon die twee jaar jonger is dan ikzelf en een dochter van 12.
Ik ben haar afleiding, haar speeltje.
Zij is geweldig, op een manier hoe alleen oudere vrouwen dat kunnen zijn.
Ik heb haar leren kennen als de vrouw van een klant. Door mijn nieuwe, flexibele werktijden kan ik in de ochtend -als d'r man op 'de zaak' en d'r dochter naar school is- bij haar thuis langs. Dan hebben we enkele uren voor elkaar en ga ik weer.
We praten niet over haar gezin, we praten niet over mijn leven.
We praten over vulgaire seks en we drinken haar man's dure cognac die hij toch in kratten in de kelder heeft staan.
Het is alles wat een sleazy affaire zou moeten zijn en ik vind het heerlijk geil.
En aangezien het toch maar om ordinaire lustbevrediging gaat, maakt het ook niet uit dat ik hiermee mijn patroon nog even niet doorbreek.
woensdag 27 mei 2009
We worden er niet jonger op
Alweer een jaar ouder.
(Een jaar dichter bij haar. In ieder geval voor een paar maanden.)
Weer een jaar gehad waar bijna niets uit voortgekomen is.
Ik ben benieuwd wie mij allemaal feliciteren vandaag. Ik ben niet zo iemand die het aan iedereen moet vertellen.
Spijtig genoeg ben ik niet eens zo iemand die het in ieder geval viert.
Eigenlijk zou ik dat wel willen zijn.
Frida zou het wel weten, maar als die al iets van zich laat weten is het niet meer dan een ongemakkelijk smsje.
Ik vertrouw er op dat mijn ouders het weten, maar ik kan me daarin melancholisch vergissen.
Joris wist het altijd. Ik kende hem ook al voor eeuwig.
Vanavond koop ik biefstuk, taart en rode wijn.
En vier ik het met iedereen die op komt dagen zonder uitnodiging.
1 stuk van elk en 1 fles moet voldoende zijn dus.
Gefeliciteerd L.
(Een jaar dichter bij haar. In ieder geval voor een paar maanden.)
Weer een jaar gehad waar bijna niets uit voortgekomen is.
Ik ben benieuwd wie mij allemaal feliciteren vandaag. Ik ben niet zo iemand die het aan iedereen moet vertellen.
Spijtig genoeg ben ik niet eens zo iemand die het in ieder geval viert.
Eigenlijk zou ik dat wel willen zijn.
Frida zou het wel weten, maar als die al iets van zich laat weten is het niet meer dan een ongemakkelijk smsje.
Ik vertrouw er op dat mijn ouders het weten, maar ik kan me daarin melancholisch vergissen.
Joris wist het altijd. Ik kende hem ook al voor eeuwig.
Vanavond koop ik biefstuk, taart en rode wijn.
En vier ik het met iedereen die op komt dagen zonder uitnodiging.
1 stuk van elk en 1 fles moet voldoende zijn dus.
Gefeliciteerd L.
dinsdag 26 mei 2009
coo coo cuchoo..
Ik zou er met al mijn kracht en rede ontzettend hard vandoor moeten rennen, maar ik ben bang dat ik er al weer eens tot over mijn oren diep in verzonken ben. Wat een vrouw.
And here's to you.. Mrs, V
And here's to you.. Mrs, V
woensdag 20 mei 2009
wat nou, crisis!
Moest-even-bij-de-baas-komen vandaag. Dat kon niet veel goeds betekenen, en na de verhalen van die vrienden die al een crisistijd-ontslag hadden ontvangen zag ik de bui al hangen. Op de weg naar mijn baas zijn kantoor kwamen de mooiste office-space scenario's in mijn hoofd, maar ik heb me (waarschijnlijk grotendeels uit lafheid) weten te beheersen.
En dank God daarvoor.
De bijl van de beul was blijbaar niet gericht op mijn nek, maar op die van mijn directe baas. Zijn salaris was altijd al hoog, zijn verdiensten matig en volgens zijn baas (bij wie ik in het kantoor zat) was de kwaliteit die er wel was volledig aan mij te danken, dus was het meer dan logisch om de dure eruit te gooien en -verdomd- mij promotie te geven!
Na mijn studie had ik er niet op gehoopt dat ik op een reclamebureau zou gaan werken, alleen had ik op dat moment niet veel meer tot mijn beschikking. Tot op nu was ik eigenlijk gewoon een assistent van een 'echte' ontwerper, die kleine foutjes mocht weghalen, ja, zelfs koffie mocht halen en de printer mocht bedienen. Maar vanaf vandaag mag ik dus zelf mijn plannen trekken, ontwerpen maken en uitvoeren. En donder nog aan toe; ik krijg nu mijn eigen assistent!
Mijn salaris zal bijna verdubbelen, en al is dat alsnog veel minder dan wat mijn baas verdiende, dat betekent voor mij dat ik aan een hypotheek en dus een eigen appartement kan gaan denken.
Wellicht is een baan op een reclamebureau toch niet zo erg.
(dus! vanavond de stad in met Alex en Rianne!)
En dank God daarvoor.
De bijl van de beul was blijbaar niet gericht op mijn nek, maar op die van mijn directe baas. Zijn salaris was altijd al hoog, zijn verdiensten matig en volgens zijn baas (bij wie ik in het kantoor zat) was de kwaliteit die er wel was volledig aan mij te danken, dus was het meer dan logisch om de dure eruit te gooien en -verdomd- mij promotie te geven!
Na mijn studie had ik er niet op gehoopt dat ik op een reclamebureau zou gaan werken, alleen had ik op dat moment niet veel meer tot mijn beschikking. Tot op nu was ik eigenlijk gewoon een assistent van een 'echte' ontwerper, die kleine foutjes mocht weghalen, ja, zelfs koffie mocht halen en de printer mocht bedienen. Maar vanaf vandaag mag ik dus zelf mijn plannen trekken, ontwerpen maken en uitvoeren. En donder nog aan toe; ik krijg nu mijn eigen assistent!
Mijn salaris zal bijna verdubbelen, en al is dat alsnog veel minder dan wat mijn baas verdiende, dat betekent voor mij dat ik aan een hypotheek en dus een eigen appartement kan gaan denken.
Wellicht is een baan op een reclamebureau toch niet zo erg.
(dus! vanavond de stad in met Alex en Rianne!)
zondag 17 mei 2009
katerjas
Twee uur geleden met een kater wakker geworden.
Met Max en Reinier de stad in gegaan. Uiteindelijk om 6 uur in mijn eentje uit de laatste kroeg vertrokken. Reinier was zoals altijd al rond 1 uur naar huis met een of ander blond meisje dat niet zou misstaan op een pin-up kalender. Max had rond een uur of 4, misschien 5 een wat hopelozer vooruit-dan-maar meisje te pakken.
Waarom ik die anderhalf uur nog gebleven ben zou ik ook niet weten.
Zonder eten in huis moest ik er daarnet maar aan geloven en naar de snackbar voor een frietje. (een grote met heel wat snacks, zodat ik er niet nogmaals uit moest voor avondeten)
Na even moedeloos door mijn kamer gestrompeld te hebben kwam ik er achter dat ik niet alleen gisternacht mijn jas in de laatste kroeg (of misschien in de eerste) had laten liggen, maar ook uiteindelijk de jas van iemand anders maar als alternatief meegenomen had.
Zwart, mijn maat, oud en afgetrapt, dus op nostalgische waarde na kan het niet zo zijn dat iemand er erg van ontroerd is dat de jas weg is.
Enfin.
Nieuwe jas!
Met Max en Reinier de stad in gegaan. Uiteindelijk om 6 uur in mijn eentje uit de laatste kroeg vertrokken. Reinier was zoals altijd al rond 1 uur naar huis met een of ander blond meisje dat niet zou misstaan op een pin-up kalender. Max had rond een uur of 4, misschien 5 een wat hopelozer vooruit-dan-maar meisje te pakken.
Waarom ik die anderhalf uur nog gebleven ben zou ik ook niet weten.
Zonder eten in huis moest ik er daarnet maar aan geloven en naar de snackbar voor een frietje. (een grote met heel wat snacks, zodat ik er niet nogmaals uit moest voor avondeten)
Na even moedeloos door mijn kamer gestrompeld te hebben kwam ik er achter dat ik niet alleen gisternacht mijn jas in de laatste kroeg (of misschien in de eerste) had laten liggen, maar ook uiteindelijk de jas van iemand anders maar als alternatief meegenomen had.
Zwart, mijn maat, oud en afgetrapt, dus op nostalgische waarde na kan het niet zo zijn dat iemand er erg van ontroerd is dat de jas weg is.
Enfin.
Nieuwe jas!
vrijdag 8 mei 2009
Frida
Op 5 November 2005 had ik een afspraakje met het mooiste meisje van de hele wereld.
Ze droeg haar blonde haren los, een beetje krul. De rode sjaal die ik later nog zo goed heb leren kennen zachtjes om haar nek, expres losje, zo stond ze toe dat ik haar nek stiekem zag.
Ik was verliefd, zij werd verliefd. Alles was leuk en mooi en goed.
Ik tekende haar gezicht op een servetje en zei dat ik nooit een foto wou. Ze heeft me er nooit een gegeven.
Ik vroeg je of je een ander had.
Jij zweeg.
Ruzie, geschreeuw en goedmaken, je huilde en ik troostte je in mijn armen.
Toch was het afgelopen daarna.
Ik sprak Max net, naar aanleiding van maandag;
Hij wist niet of je nu iemand had.
Maar
Je had toen geen ander.
Althans, niet toen ik het je vroeg.
Omdat de jongen die jij al zo’n acht maanden achter mijn rug om zag, een week voordat ik het vroeg, jou verlaten had.
Ik wil het uit jouw mond horen.
Hoe hij tussen ons in kon komen, hoe ik jou weg had laten glippen, waarom je dan toch ook bij mij bleef.
Maar ik wil je niet zien.
Ik wil kwaad op je zijn, op je kunnen blijven,
Als ik je zou zien, zouden je blonde lokken, je verstopte nek en je geur me meteen weer verleiden.
Jij zou me vertellen dat het niets was, dat hij jou niet verlaten heeft maar jij hem, dat je ineens besefte waar je mee bezig was en dat je mij niet kwijt wou.
Je zou liegen dat je van me houdt en ik zou het geloven, omdat ik het zo graag wil geloven.
Huilde jij om mij of om hem?
Ze droeg haar blonde haren los, een beetje krul. De rode sjaal die ik later nog zo goed heb leren kennen zachtjes om haar nek, expres losje, zo stond ze toe dat ik haar nek stiekem zag.
Ik was verliefd, zij werd verliefd. Alles was leuk en mooi en goed.
Ik tekende haar gezicht op een servetje en zei dat ik nooit een foto wou. Ze heeft me er nooit een gegeven.
Ik vroeg je of je een ander had.
Jij zweeg.
Ruzie, geschreeuw en goedmaken, je huilde en ik troostte je in mijn armen.
Toch was het afgelopen daarna.
Ik sprak Max net, naar aanleiding van maandag;
Hij wist niet of je nu iemand had.
Maar
Je had toen geen ander.
Althans, niet toen ik het je vroeg.
Omdat de jongen die jij al zo’n acht maanden achter mijn rug om zag, een week voordat ik het vroeg, jou verlaten had.
Ik wil het uit jouw mond horen.
Hoe hij tussen ons in kon komen, hoe ik jou weg had laten glippen, waarom je dan toch ook bij mij bleef.
Maar ik wil je niet zien.
Ik wil kwaad op je zijn, op je kunnen blijven,
Als ik je zou zien, zouden je blonde lokken, je verstopte nek en je geur me meteen weer verleiden.
Jij zou me vertellen dat het niets was, dat hij jou niet verlaten heeft maar jij hem, dat je ineens besefte waar je mee bezig was en dat je mij niet kwijt wou.
Je zou liegen dat je van me houdt en ik zou het geloven, omdat ik het zo graag wil geloven.
Huilde jij om mij of om hem?
maandag 4 mei 2009
Lijn 7
Vanochtend stond ik onderweg naar mijn werk met een lekke band. Het verpeste al meteen mijn dag.
Ik had net een week eerder besloten om hem eens goed te laten nakijken/repareren bij de fietsenmaker. De fiets heeft me 4 euro, 20 cent en een half biertje gekost. Op het station. Dat soort fietsen zijn meestal het repareren niet waard, maar deze was in uitzonderlijk goede staat, vooral een sterk frame en wat betreft de mechanische onderdelen prima in orde.
Daarnaast kunnen we het goed met elkaar vinden, mijn fiets en ik.
Behalve vandaag dan dus.
Als je in totaal 43 euro betaald aan je fietsenmaker terwijl er eigenlijk niets echt mis is in de eerste plaats, verwacht je daarna minstens een half jaar schadevrij en probleemloos rond te kunnen rijden. Maar nee dus, binnen een week al een lekke band. En niet lek op de manier dat je hem nog enkele dagen steeds opnieuw kan oppompen en er dan op zijn minst mee heen en weer kan komen, maar echt lek.
In andere woorden, ik ben naar de dichtstbijzijnde bushalte gelopen en heb daar 13 minuten met een oud echtpaar en een middelbare scholier naar het kruispunt staan staren of de bus al om de hoek heen zou komen.
De bus kwam, stopte netjes met de deur voor mijn neus en om niet al te onbeleefd te zijn door als eerste naar binnen te gaan, liet ik netjes alle lege plaatsen voorin de bus vrij voor het oudere echtpaar, en liep ik voor de scholier uit naar de achterste helft van de bus.
Pas toen ik op het station op stond om mijn aansluitende bus te gaan zoeken, viel me op wie er de hele busreis al schuin achter me had gezeten. Frida. Of all people.
Bij het instappen ben ik zeker even met mijn ogen langs d'r gegleden, zij moet me op z'n minst voor haar hebben zien zitten. Maar ze heeft niets gezegd.
Shit.
En nu. Het kon zijn dat ze niets gezegd had omdat ze dacht dat ik haar gezien had en zelf niets zei. Maar voor hetzelfde geld, wou ze me gewoon niet spreken.
Nu kon ze zeker weten dat ik haar zag - en zij mij - we keken elkaar recht aan.
Als ik nu niets zou zeggen...
Ik glimlachte. "Ik moet mn volgende bus halen...''
en ging.
Toen ik in bus nummer twee instapte en plaatsnam op dezelfde stoel als in de vorige bus, besefte ik het me ineens pas.
Ze had de hand vast gehad van de jongen naast haar.
Ik had net een week eerder besloten om hem eens goed te laten nakijken/repareren bij de fietsenmaker. De fiets heeft me 4 euro, 20 cent en een half biertje gekost. Op het station. Dat soort fietsen zijn meestal het repareren niet waard, maar deze was in uitzonderlijk goede staat, vooral een sterk frame en wat betreft de mechanische onderdelen prima in orde.
Daarnaast kunnen we het goed met elkaar vinden, mijn fiets en ik.
Behalve vandaag dan dus.
Als je in totaal 43 euro betaald aan je fietsenmaker terwijl er eigenlijk niets echt mis is in de eerste plaats, verwacht je daarna minstens een half jaar schadevrij en probleemloos rond te kunnen rijden. Maar nee dus, binnen een week al een lekke band. En niet lek op de manier dat je hem nog enkele dagen steeds opnieuw kan oppompen en er dan op zijn minst mee heen en weer kan komen, maar echt lek.
In andere woorden, ik ben naar de dichtstbijzijnde bushalte gelopen en heb daar 13 minuten met een oud echtpaar en een middelbare scholier naar het kruispunt staan staren of de bus al om de hoek heen zou komen.
De bus kwam, stopte netjes met de deur voor mijn neus en om niet al te onbeleefd te zijn door als eerste naar binnen te gaan, liet ik netjes alle lege plaatsen voorin de bus vrij voor het oudere echtpaar, en liep ik voor de scholier uit naar de achterste helft van de bus.
Pas toen ik op het station op stond om mijn aansluitende bus te gaan zoeken, viel me op wie er de hele busreis al schuin achter me had gezeten. Frida. Of all people.
Bij het instappen ben ik zeker even met mijn ogen langs d'r gegleden, zij moet me op z'n minst voor haar hebben zien zitten. Maar ze heeft niets gezegd.
Shit.
En nu. Het kon zijn dat ze niets gezegd had omdat ze dacht dat ik haar gezien had en zelf niets zei. Maar voor hetzelfde geld, wou ze me gewoon niet spreken.
Nu kon ze zeker weten dat ik haar zag - en zij mij - we keken elkaar recht aan.
Als ik nu niets zou zeggen...
Ik glimlachte. "Ik moet mn volgende bus halen...''
en ging.
Toen ik in bus nummer twee instapte en plaatsnam op dezelfde stoel als in de vorige bus, besefte ik het me ineens pas.
Ze had de hand vast gehad van de jongen naast haar.
donderdag 30 april 2009
dag
Ik ben thuisgebleven.
Dat is me gelukt
maar het is het stomste wat ik had kunnen doen.
Had ik mijn telefoon maar uitgezet.
Dat is me gelukt
maar het is het stomste wat ik had kunnen doen.
Had ik mijn telefoon maar uitgezet.
woensdag 29 april 2009
nacht
Ik dacht even dat het vrijdagavond was.
Morgen vrij.
Vannacht koninginnenacht
Ga de deur niet uit, ga alsjeblieft de deur niet uit.
Berg je flessen sterke drank op met een kinderslotdop erop.
Ga niet naar de avondwinkel voor een aanvullend six pack grolsch
en wat je ook doet, alsjeblieft, wat je ook doet,
bel niet Max op wat hij vanavond doet.
Sluit ramen en deuren, zet radio en televisie aan,
nee
kruip om half 9, na het journaal in bed.
Shit. al te laat, het is al 11 uur geweest.
Genoeg aan m'n kop.
Deze week even niet.
blijf thuis,
alsjeblieft.
Blijf. Thuis.
Morgen vrij.
Vannacht koninginnenacht
Ga de deur niet uit, ga alsjeblieft de deur niet uit.
Berg je flessen sterke drank op met een kinderslotdop erop.
Ga niet naar de avondwinkel voor een aanvullend six pack grolsch
en wat je ook doet, alsjeblieft, wat je ook doet,
bel niet Max op wat hij vanavond doet.
Sluit ramen en deuren, zet radio en televisie aan,
nee
kruip om half 9, na het journaal in bed.
Shit. al te laat, het is al 11 uur geweest.
Genoeg aan m'n kop.
Deze week even niet.
blijf thuis,
alsjeblieft.
Blijf. Thuis.
maandag 27 april 2009
vrijdag 24 april 2009
Notitieboek
Afgelopen woensdag is Martin (Bril) overleden. Godverdomme genoeg aan de kanker waar hij een jaar geleden naar 8 jaar van hersteld was.
Op de site van zijn condoleanceregister zit-ie met een peuk en een bakkie leut. En zijn al veel te veel woorden gevallen over zijn dood, en bijna geen daarvan zijn ook maar half zo goed als zijn eigen woorden, dus zal ik niet te veel proberen.
Sommige mensen mogen gewoon niet dood.
Ik denk aan Joris. Twee jaar en een beetje geleden. Kanker ook.
En zeker ook een van die mensen die gewoon niet dood mogen. Ik heb nu al twee jaar zijn in zwart leer gebonden notitieboek in mijn boekenkast liggen. Zijn moeder wou graag dat ik die zou hebben.
Toen hij leefde was ik altijd benieuwd wat hij er allemaal inschreef. Soms deelde hij me er wat uit mee.
Ik weet nog dat we ooit op een jonge lente dag op een terras zaten, hij opende zijn boek en droeg voor;
“Kun jij daar ook zo van genieten? Dekseltjes en dopjes die even uit een onvoorzichtige hand geglipt zijn, op de keukengrond stuiteren en springen en heel even in de gelukzalige veronderstelling zijn dat ze nooit meer terug op hun potje of tube hoeven.”
Zojuist, snel bladerend tot ik de juiste zin gevonden had – ik kon het niet over mijn hart verkrijgen om de woorden naar mijn eigen herinnering te noteren – was de eerste keer ooit dat ik -iemand- het boek opende, sinds zijn dood.
Ik kon het niet, het was te privé. Het was van hem.
Misschien moest ik het toch maar eens lezen allemaal. (gedoseerd)
Volgens mij is alles wat er in staat te mooi om niet te lezen.
Op de site van zijn condoleanceregister zit-ie met een peuk en een bakkie leut. En zijn al veel te veel woorden gevallen over zijn dood, en bijna geen daarvan zijn ook maar half zo goed als zijn eigen woorden, dus zal ik niet te veel proberen.
Sommige mensen mogen gewoon niet dood.
Ik denk aan Joris. Twee jaar en een beetje geleden. Kanker ook.
En zeker ook een van die mensen die gewoon niet dood mogen. Ik heb nu al twee jaar zijn in zwart leer gebonden notitieboek in mijn boekenkast liggen. Zijn moeder wou graag dat ik die zou hebben.
Toen hij leefde was ik altijd benieuwd wat hij er allemaal inschreef. Soms deelde hij me er wat uit mee.
Ik weet nog dat we ooit op een jonge lente dag op een terras zaten, hij opende zijn boek en droeg voor;
“Kun jij daar ook zo van genieten? Dekseltjes en dopjes die even uit een onvoorzichtige hand geglipt zijn, op de keukengrond stuiteren en springen en heel even in de gelukzalige veronderstelling zijn dat ze nooit meer terug op hun potje of tube hoeven.”
Zojuist, snel bladerend tot ik de juiste zin gevonden had – ik kon het niet over mijn hart verkrijgen om de woorden naar mijn eigen herinnering te noteren – was de eerste keer ooit dat ik -iemand- het boek opende, sinds zijn dood.
Ik kon het niet, het was te privé. Het was van hem.
Misschien moest ik het toch maar eens lezen allemaal. (gedoseerd)
Volgens mij is alles wat er in staat te mooi om niet te lezen.
dinsdag 21 april 2009
zestien
Van mijn elfde tot mijn zestiende woonde ik met mijn ouders in België.
Omdat ik met mijn gebrekkige Frans niet goed in de smaak viel bij de Walen, werd ik op een soort intrnationale school gezet. Van alle meisjes van alle nationaliteiten werd ik verliefd op de enige Hollandse. Peper-en-Zout blond, geel-groenige ogen, kleine borsten en droge humor. Ik raakte goed bevriend met haar. We trokken op met een jongen en een meisje uit onze klas en verder kon de hele wereld ons gestolen worden. Op mijn 16e verjaardag vroeg ze me verkering. Mijn eerste verkering.
Een half jaar later verhuisde ik terug naar Nederland. Toen ik 16 was, was België wat mij betreft nog verder dan Thailand.
Drie jaar later verhuisde zij ook naar Nederland. Ze ging aanvankelijk in een klein dorpje in gelderland wonen. Hemelsbreed was het ongeveer net zo ver als België, maar het voelde zo veel dichterbij.
Maar toen was Frida er al.
Pas nu Alex hier is komen wonen zie ik haar weer geregeld (ze is 2 jaar geleden hier in de buurt komen wonen) Alles voelt nog zo als vroeger, maar ik denk dat de verliefdheid van een 15, 16 jarige gewoon niets voorsteld want ik voel er niets meer bij. Rianne.
Stom genoeg hoop ik juist steeds vaker dat ook Jane weer eens een weekendje hierheen komt.
Omdat ik met mijn gebrekkige Frans niet goed in de smaak viel bij de Walen, werd ik op een soort intrnationale school gezet. Van alle meisjes van alle nationaliteiten werd ik verliefd op de enige Hollandse. Peper-en-Zout blond, geel-groenige ogen, kleine borsten en droge humor. Ik raakte goed bevriend met haar. We trokken op met een jongen en een meisje uit onze klas en verder kon de hele wereld ons gestolen worden. Op mijn 16e verjaardag vroeg ze me verkering. Mijn eerste verkering.
Een half jaar later verhuisde ik terug naar Nederland. Toen ik 16 was, was België wat mij betreft nog verder dan Thailand.
Drie jaar later verhuisde zij ook naar Nederland. Ze ging aanvankelijk in een klein dorpje in gelderland wonen. Hemelsbreed was het ongeveer net zo ver als België, maar het voelde zo veel dichterbij.
Maar toen was Frida er al.
Pas nu Alex hier is komen wonen zie ik haar weer geregeld (ze is 2 jaar geleden hier in de buurt komen wonen) Alles voelt nog zo als vroeger, maar ik denk dat de verliefdheid van een 15, 16 jarige gewoon niets voorsteld want ik voel er niets meer bij. Rianne.
Stom genoeg hoop ik juist steeds vaker dat ook Jane weer eens een weekendje hierheen komt.
woensdag 15 april 2009
armen.
Mijn rechtarm is korter dan mijn linkerarm.
Niet veel, weinig genoeg dat het me nog nooit eerder was opgevallen, maar groot genoeg dat ik denk dat ik het vanaf nu nooit meer zal vergeten.
Ik ben rechtshandig, maar zodra ik iets uit hoge kastjes probeer te pakken doe ik dit standaard met links.
Ik moest net op de keukenkast voelen of ik daar misschien de reservesleutel had neergelegd, en ondanks dat ik mijn tas vast had in mijn linkerhand, pakte ik deze ovr in de rechter voordat ik met de linker dus naar boven graaide op zoek naar de sleutel.
Daarna ben ik voor de spiegel gaan staan, en verrek, die linker hing zeker een stuk lager dan de rechter.
Ik vraag me nu af welke de afwijking heeft.
Is de rechter te kort, of de linker te lang?
Niet veel, weinig genoeg dat het me nog nooit eerder was opgevallen, maar groot genoeg dat ik denk dat ik het vanaf nu nooit meer zal vergeten.
Ik ben rechtshandig, maar zodra ik iets uit hoge kastjes probeer te pakken doe ik dit standaard met links.
Ik moest net op de keukenkast voelen of ik daar misschien de reservesleutel had neergelegd, en ondanks dat ik mijn tas vast had in mijn linkerhand, pakte ik deze ovr in de rechter voordat ik met de linker dus naar boven graaide op zoek naar de sleutel.
Daarna ben ik voor de spiegel gaan staan, en verrek, die linker hing zeker een stuk lager dan de rechter.
Ik vraag me nu af welke de afwijking heeft.
Is de rechter te kort, of de linker te lang?
zaterdag 11 april 2009
To-do List
- Mijn ouders bellen (al weken op nummer 1)
- Stoppen met houden van Fri (een hele goede tweede)
- Alex helpen met zijn nieuwe appartement inrichten.
- Belasting aangifte doen (al te laat)
- Weer cello gaan spelen.
- Weer gaan sporten.
- Gemorst bier, melk en wat al niet meer onder de koelkast schoonmaken.
- Sokken kopen (en ophouden met het stelen van de sokken van huisgenoten)
- Bier drinken.
- Planten water geven.
vrijdag 3 april 2009
Date
Ik heb vanavond een date. Ik ontmoette haar vorige week toen ik met Jane, Alex en Rianne uit was. Met "ontmoette" bedoel ik niet veel meer dan dat ik enige tijd bewonderend haar kant op heb staan kijken, een dronken flirt heb geprobeerd en haar dapper en zat mee uit durfde te vragen. Door mijn overvolle blaas was er niet meer conversatie dan "ok" en het rituele uitwisselen van de nummers, dus kan ik de date vanavond haast een blind date noemen.
Door mijn ongelofelijk stomme nachtelijke escapade die avond was ik niet eens degene die de dag erna het initiatief nam om daadwerkelijk te bellen om een afspraak te maken, maar zij.
(gelukkig kan ik dat ook weer opvatten als een compliment, en had ze niet gewoon uit beleefdheid 'ok' gezegt en nummers uitgewisseld)
Na drie jaar lang op de bank te hebben gehangen met hetzelfde meisje, ben ik nerveuzer dan ooit tevoren.
Ik begin zelfs te twijfelen over wat ik aan moet doen, waar we naar toe moeten gaan, of ze verwacht dat ik alles betaal of dat juist een beetje vervelend vind, en vooral; waar we in vredesnaam over moeten praten.
Haar naam is Hannah, wat ik een afschuwelijk lelijke naam vind. Een oom van mij had een hond die Hannah heette, als kind was ik doodsbang en allergisch voor dat beest (en dit is waarschijlijk geen goed onderwerp om vanavond mee te beginnen)
Back in the Game.
Door mijn ongelofelijk stomme nachtelijke escapade die avond was ik niet eens degene die de dag erna het initiatief nam om daadwerkelijk te bellen om een afspraak te maken, maar zij.
(gelukkig kan ik dat ook weer opvatten als een compliment, en had ze niet gewoon uit beleefdheid 'ok' gezegt en nummers uitgewisseld)
Na drie jaar lang op de bank te hebben gehangen met hetzelfde meisje, ben ik nerveuzer dan ooit tevoren.
Ik begin zelfs te twijfelen over wat ik aan moet doen, waar we naar toe moeten gaan, of ze verwacht dat ik alles betaal of dat juist een beetje vervelend vind, en vooral; waar we in vredesnaam over moeten praten.
Haar naam is Hannah, wat ik een afschuwelijk lelijke naam vind. Een oom van mij had een hond die Hannah heette, als kind was ik doodsbang en allergisch voor dat beest (en dit is waarschijlijk geen goed onderwerp om vanavond mee te beginnen)
Back in the Game.
woensdag 1 april 2009
Alex blijft
Alex zat er al tijden aan te denken om naar Nederland te verhuizen. Nu heeft-ie een mogelijkheid met zijn werk om dit daadwerkelijk te doen.
Hij blijft.
Hij blijft.
zondag 29 maart 2009
smsje
Maildiensten hebben tegenwoordig een geweldige service die je ervan kan behoeden om midden in de nacht zatte mailtjes te versturen die op dat moment een heel goed idee lijken maar de volgende ochtend duidelijk niet.
Voordat je je zorgvuldig getypte mailtje kan versturen moet je eerst enkele lastige wiskundige vraagstukken oplossen, die je niet op kan lossen als je ook niet meer in staat bent rationeel te denken.
Als mijn telefoon dat nou ook eens deed, dan was ik nu gewoon thuis, met J en A, in plaats van bij Frida.
Godverdomme.
Voordat je je zorgvuldig getypte mailtje kan versturen moet je eerst enkele lastige wiskundige vraagstukken oplossen, die je niet op kan lossen als je ook niet meer in staat bent rationeel te denken.
Als mijn telefoon dat nou ook eens deed, dan was ik nu gewoon thuis, met J en A, in plaats van bij Frida.
Godverdomme.
vier
Dit weekend zijn Jane en Alex bij me op bezoek. Ze slapen op het gisteren aangeschafte Aerobed. Rianne en ik hebben ze gisteren op het station opgehaald. Het is raar om ineens na zoveel jaar weer met z'n vieren samen te zijn.
Ze waren allemaal erg benieuwd naar Frida. Ik had ze van te voren nog maar niet verteld dat we uit elkaar zijn.
Op dit moment vind ik het fijn dat ze er niet is. Ze zou zich het hele weekend hebben opgedrongen, en ik had haar er liever sowieso al niet bij gewild. Dit is een deel van mijn leven van voor haar, voor al mijn andere vrienden, voor mijn leven nu.
Rianne heeft Frida wel ooit gezien. Fri en ik kwamen haar tegen in het restaurant van het museum. Sommige mensen staan gewoon zo los van elkaar dat ze elkaar nooit, en al helemaal niet in jouw bijzijn, zouden moeten tegenkomen.
Ik ben blij dat ik het nu even fijn kan vinden dat ze bij me weg is.
Vanavond ouderwets zat worden met zijn vieren.
Jane en Rianne hebben mijn badkamer al in beslag genomen voor kleding-kies-sessies en make-up gefrummel. Alex praat tegen me terwijl hij op de bank tv zit te kijken. Hij weet dat ik niet luister, maar daar geeft hij niets om, als hij zijn verhaal maar kan doen.
Ik ga alvast twee biertjes voor ons pakken.
Proost
Ze waren allemaal erg benieuwd naar Frida. Ik had ze van te voren nog maar niet verteld dat we uit elkaar zijn.
Op dit moment vind ik het fijn dat ze er niet is. Ze zou zich het hele weekend hebben opgedrongen, en ik had haar er liever sowieso al niet bij gewild. Dit is een deel van mijn leven van voor haar, voor al mijn andere vrienden, voor mijn leven nu.
Rianne heeft Frida wel ooit gezien. Fri en ik kwamen haar tegen in het restaurant van het museum. Sommige mensen staan gewoon zo los van elkaar dat ze elkaar nooit, en al helemaal niet in jouw bijzijn, zouden moeten tegenkomen.
Ik ben blij dat ik het nu even fijn kan vinden dat ze bij me weg is.
Vanavond ouderwets zat worden met zijn vieren.
Jane en Rianne hebben mijn badkamer al in beslag genomen voor kleding-kies-sessies en make-up gefrummel. Alex praat tegen me terwijl hij op de bank tv zit te kijken. Hij weet dat ik niet luister, maar daar geeft hij niets om, als hij zijn verhaal maar kan doen.
Ik ga alvast twee biertjes voor ons pakken.
Proost
maandag 23 maart 2009
moeder
Mijn moeder kwam zojuist onverwachts langs.
Ik heb haar zonder goede reden daarvoor enorm afgesnauwd. Zo erg zou niemand ooit zijn moeder mogen afsnauwen, zeker niet als het eigenlijk heel lief is wat ze doet.
Ik had niet eens een kater.
Ik begrijp niet goed waarom ik zo tegen haar doe. Ok. Op dit moment ben ik in het algemeen wat snauweriger, maar ik weet dat ik altijd al wel eens zo tegen haar doe. Het is alsof ik, in mijn omgang met haar, mijn puberteit nooit goed heb afgesloten.
Je hoort het vaker; Mensen raken sneller geïrriteerd (en uiten het ook makkelijker) van hun ouders dan van andere mensen, zelf mensen die ze veel vaker zien. Het is familie je weet dat je het kan maken, dat het je al meteen vergeven is, dat maakt het een goede uitlaatklep.
Maar, ik denk dat het er vooral komt dat je jezelf in je ouders herkent. Je ziet dingen waarvan je weet dat je ook zo bent, of zo zult worden. Dat is soms zo pijnlijk confronterend, dat je er kwaad van wordt
Maar goed.
Ze verdiende het niet.
Ik heb haar zonder goede reden daarvoor enorm afgesnauwd. Zo erg zou niemand ooit zijn moeder mogen afsnauwen, zeker niet als het eigenlijk heel lief is wat ze doet.
Ik had niet eens een kater.
Ik begrijp niet goed waarom ik zo tegen haar doe. Ok. Op dit moment ben ik in het algemeen wat snauweriger, maar ik weet dat ik altijd al wel eens zo tegen haar doe. Het is alsof ik, in mijn omgang met haar, mijn puberteit nooit goed heb afgesloten.
Je hoort het vaker; Mensen raken sneller geïrriteerd (en uiten het ook makkelijker) van hun ouders dan van andere mensen, zelf mensen die ze veel vaker zien. Het is familie je weet dat je het kan maken, dat het je al meteen vergeven is, dat maakt het een goede uitlaatklep.
Maar, ik denk dat het er vooral komt dat je jezelf in je ouders herkent. Je ziet dingen waarvan je weet dat je ook zo bent, of zo zult worden. Dat is soms zo pijnlijk confronterend, dat je er kwaad van wordt
Maar goed.
Ze verdiende het niet.
zaterdag 21 februari 2009
Hoer.
Ik weet nog dat ik dolverliefd op je was en mezelf alleen al bij de gedachte dat je me ooit zou verlaten zo kwaad kon maken dat ik erover ging fantaseren dat ik, als je dan bij me weg was, een hoer zou zoeken of een meisje in een kroeg op zou pikken die enorm veel op jou leek. Ik zou haar jou kleren laten aandoen, en dingen met haar doen die jij me nooit met jou liet doen...
Nu het zo ver is
vraag ik me alleen maar af of jij ooit zó verliefd bent geweest op mij, dat je hetzelfde voor mij had gedaan.
Nu het zo ver is
vraag ik me alleen maar af of jij ooit zó verliefd bent geweest op mij, dat je hetzelfde voor mij had gedaan.
dinsdag 17 februari 2009
Ontzettende klootzak
Er is één vraag die je gewoon nooit moet stellen aan degene van wie je houdt, tenzij dat je van te voren -los van de vraag en de reden waarom je hem stelt- al voor jezelf vast hebt kunnen stellen dat het toch al een verloren zaak is.
Zegt ze 'ja' dan kun je jezelf wel voor je kop slaan dat je het vroeg, want je wou het antwoord alles behalve weten.
Zegt ze 'nee' dan kun je jezelf ook voor je kop slaan, want dan zal zij het je niet voor lief nemen dat je het vroeg, en geef je d'r een reden om de volgende keer 'ja' te gaan zeggen.
Ik vroeg jou of je een ander had.
Jij zweeg.
Zegt ze 'ja' dan kun je jezelf wel voor je kop slaan dat je het vroeg, want je wou het antwoord alles behalve weten.
Zegt ze 'nee' dan kun je jezelf ook voor je kop slaan, want dan zal zij het je niet voor lief nemen dat je het vroeg, en geef je d'r een reden om de volgende keer 'ja' te gaan zeggen.
Ik vroeg jou of je een ander had.
Jij zweeg.
zondag 1 februari 2009
vrijdag 30 januari 2009
Joris
Morgen is Joris jarig.
Ik blijf in bed liggen tot het weer donker is. Dan ga ik de kroeg in en drink ik whiskey tot het zwart wordt.
Walker. Red.
-ik vind het ontzettend smerig-
Maar het is wat hij dronk..
Ik blijf in bed liggen tot het weer donker is. Dan ga ik de kroeg in en drink ik whiskey tot het zwart wordt.
Walker. Red.
-ik vind het ontzettend smerig-
Maar het is wat hij dronk..
donderdag 22 januari 2009
Ik begin er steeds vaker over te twijfelen of ik wel goed bezig ben. Dat krijg je, of tenminste ik, als alles wat je doet maar heel lang onveranderd goed gaat; je gaat twijfelen of het eigenlijk wel goed ís.
Drie jaar geleden was alles goed, héél goed zelfs. Het was mooi. En als ik er over nadenk is er nagenoeg niets verandert sindsdien. Dat zal ook wel de reden zijn waardoor ik nog altijd denk dat alles zo goed gaat. Maar. Het voelt soms alsof ik mijn leven -dát leven- in de tussentijd ontgroeid ben.
Drie jaar geleden was alles goed, héél goed zelfs. Het was mooi. En als ik er over nadenk is er nagenoeg niets verandert sindsdien. Dat zal ook wel de reden zijn waardoor ik nog altijd denk dat alles zo goed gaat. Maar. Het voelt soms alsof ik mijn leven -dát leven- in de tussentijd ontgroeid ben.
Abonneren op:
Reacties (Atom)